Monday, 3 September 2018

Δυσλειτουργίες του Εγώ – Δώρα Χριστοδούλου



Όταν η Πηγή (το όλον φως, ο Θεός) δεν άντεξε άλλο την μοναξιά χρησιμοποίησε την τεράστια ενέργεια της και έσπασε σε αμέτρητα κομμάτια καθαρής συνειδητότητας. Η Πηγή, είχε πλέον γίνει πηγή ενέργειας, που κρατούσε τον χώρο μέσα στον οποίο βρίσκονταν τα κομμάτια της. Τα κομμάτια αυτά κινούνταν και δονούνταν για εκατομμύρια χρόνια μέσα στο χώρο που τους δημιούργησε η Πηγή, τροφοδοτημένα πάντα από την ενέργεια της. Τα κομμάτια άρχισαν να εξελίσσονται και το καθένα χρησιμοποιούσε την ενέργεια της Πηγής για να εξελιχθεί και να δημιουργήσει. Άρχισαν να δημιουργούν κύτταρα, τα οποία, ήταν κομμάτι της Πηγής που έσπασε σε καθαρή συνειδητότητα.

Τα κύτταρα αυτά, άρχισαν να προσπαθούν να επιβιώσουν στο καινούργιο τους περιβάλλον. Η δοκιμασία της επιβίωσης τους, ήταν σημαντική, και έτσι αποφάσισαν ομαδικά να αποθηκεύουν τα ευρήματα των δοκιμασιών τους στην κυτταρική τους μνήμη για να δημιουργήσουν ένα εγχειρίδιο το οποίο θα παραχωρούσαν σε αυτούς που θα έρχονταν  μετά για να είναι έτοιμοι. Το εγχειρίδιο ανανεώνονταν συνεχώς και μεταφερόταν στους επόμενους με κώδικα.

Τα καινούργια αυτά όντα ζούσαν ομαδικά και μέσα στο χρόνο εξελίχθηκαν και άρχισαν να συνειδητοποιούν την ύπαρξη τους. Ζούσαν για αιώνες μέσα στην συνειδητοποίηση της ύπαρξης τους. 

Τότε, η Πηγή αποφάσισε να τους δώσει το ahamkara  σαν δώρο. Το ahamkara  τους έδωσε την αίσθηση της ατομικότητας, ότι δηλαδή υπάρχουν ξέχωρα από τους όμοιους τους. Πλέον μπορούσαν  καθαρά να δουν ότι είχαν την ικανότητα να εξελιχτούν ατομικά και να επιστρέψουν πίσω στην Πηγή. Δεν χρειαζόταν πλέον να εξελιχθεί όλο τους το είδος. Το κάθε όν μόνο του, μπορούσε πλέον να δουλέψει για να επιστρέψει και να ενωθεί με την Πηγή. Τα όντα άρχισαν να τα χάνουν. Η συνειδητοποίηση της ατομικότητας τους ενδυνάμωσε το ‘εγώ’.   Το ‘εγώ’ άρχισε να τους επιβάλλει τον τρόπο με τον οποίο έβλεπαν τα πράγματα (klesha). Με άλλα λόγια το ‘εγώ’ είχε κάποιες δυσλειτουργίες.

            Δυσλειτουργία – ΑΓΝΟΙΑ
Η ατομικότητα είχε περιορίσει την επίγνωση των όντων μόνο στη φυσική τους υπόσταση (στο σώμα τους). Είχαν ξεχάσει την θεϊκή τους υπόσταση, δηλαδή είχαν αρχίσει να ξεχνούν την αλήθεια. Η ατομικότητα μαζί με την ανάγκη τους για να επιβιώσουν περιόρισε την επίγνωση τους μόνο στην υλική τους υπόσταση.  Σιγά –σιγά άρχισαν όλο και περισσότερο να απολαμβάνουν την υλική τους υπόσταση και τις απολαύσεις της ζωής. Κοιτούσαν προς την ύλη και ξέχασαν ότι ο στόχος ήταν η επανένωση με την Πηγή. Μάλιστα μέσα στα χρόνια μέσω της κυτταρικής μνήμης που περνούσε σαν κώδικας στις νέες γενιές τα όντα άρχισαν να γνωρίζουν όλο και λιγότερα για την αλήθεια. Δεν μπορούσαν πλέον να δουν ότι το σώμα τους ήταν καθρέπτης της Πηγής. Δεν μπορούσαν να νιώσουν πλέον ότι ήταν κομμάτι της. Πίστευαν ότι τα όρια τους είναι στο φυσικό τους σώμα. Αγνοούσαν την ύπαρξη των άλλων σωμάτων τους, τα οποία υπάρχουν έξω από την ύλη.

Δυσλειτουργία – ΕΓΩΙΣΜΟΣ
Το ‘εγώ’ έκανε τα όντα μέσω της ατομικότητας να βλέπουν τα πράγματα μόνο μέσω της δικής τους οπτικής γωνιάς. Το καθένα σαν αποτέλεσμα της άγνοιας έβλεπε τα πράγματα όπως πίστευε ότι το συμφέρει. Αυτό καθόριζε και τις πράξεις του. Αντί να πράττει με στόχο την επανένωση, έπραττε βάση της οπτικής γωνιάς που πίστευε ότι ήταν η έννοια της ύπαρξης του. Τα όντα ξόδευαν ζωές και ζωές πράττοντας εγωιστικά.

Δυσλειτουργία – ΕΛΞΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΑΠΟΘΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΔΥΣΑΡΕΣΤΟ
Τα όντα με ενδυναμωμένη πλέον την αίσθηση της ατομικότητας δρούσαν περισσότερο με βάση την ανάγκη για τα θέλω και τα δεν θέλω τους. Τραβολογούνταν από την ικανοποίηση των αισθήσεων  τους. Δεν μπορούσαν να δουν ότι τα αισθήματα τους ήταν προσωρινά. Το κίνητρο των επιλογών τους  δεν ήταν πλέον η εξέλιξη τους και η επιστροφή τους στην Πηγή. Οι επιλογές τους βασίζονταν περισσότερο στα θέλω και στα δεν θέλω του ‘εγώ’ (τι αρέσει και τι δεν αρέσει στην ατομικευμένη τους υπόσταση).  Λόγω έλλειψης συνείδησης αυτά που ήθελαν δεν ήταν αυτά που χρειαζόταν η ψυχή τους για να εξελιχθεί. Οι λάθος τους επιλογές, τους οδηγούσαν σε λάθος μονοπάτια τα οποία ήταν πολύ μακριά από το μονοπάτι της επανένωσης. Όσο πιο μακριά τους έπαιρναν οι επιλογές τους τόσος περισσότερος χρόνος θα χρειαζόταν για να βρουν ξανά το δρόμο προς την αλήθεια και την εξέλιξη.

Δυσλειτουργία – ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ
Το ένστικτο επιβίωσης προερχόμενο από την κυτταρική τους μνήμη τους θύμιζε συνέχεια ότι πρέπει να κάνουν ότι χρειάζεται για να επιβιώσουν. Ότι η επιβίωση τους απειλείτο και χρειαζόταν να την προστατεύσουν. Στα πρωταρχικά στάδια της ύπαρξης τους, όντως, έπρεπε να επιβιώσουν. Καθώς όμως οι αιώνες περνούσαν η επιβίωση γινόταν όλο και πιο εύκολη. Αλλά η ατομικευμένη τους ψυχή σε συνδυασμό με την κυτταρική τους μνήμη τους έκανε να νομίζουν ότι η επιβίωση είναι η κύρια τους ασχολία.

Τα όντα μέσα στους αιώνες είχαν χάσει το νόημα της ατομικότητας. Το ‘εγώ’ είχε πλέον κυριεύσει τις ζωές τους . Έτσι η Πηγή αποφάσισε να τους στείλει ακόμα ένα δώρο. Την διάκριση και την συνείδηση. Αυτά θα τους έδιναν την δυνατότητα να μπορούν να διακρίνουν και να συνειδητοποιήσουν το τι χρειάζεται να πράξουν για να επιστρέψουν πίσω στην Πηγή όπου ανήκουν.  Πλέον χρειαζόταν να ενώσουν την ατομικότητα με την διάκριση/συνείδηση για να επιστρέψουν πίσω. Ενώνοντας αυτά θα μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν τις δυσλειτουργίες του ‘εγώ’ και έτσι δεν θα τις άφηναν να καθορίζουν την ζωή τους. Ο συνδυασμός του ‘εγώ’ με την συνείδηση  θα τους βοηθούσε να δράσουν σωστά. Θα τους έδινε την ευκαιρία να δουν τι είναι σωστό να πράξουν για να βρουν το δρόμο. Η ένωση του ‘εγώ με την συνείδηση δεν ήταν ο τελικός στόχος. Ήταν απλά ακόμα ένα εργαλείο το οποίο θα τους βοηθούσε να διαχειριστούν τις δυσλειτουργίες της ατομικευμένης τους ψυχής. Πολλοί άρχισαν να μπερδεύουν την συνείδηση με την καθαρή συνειδητότητα.

Η καθαρή συνειδητότητα όπως αναφέρθηκε πιο πάνω είναι κομμάτι της Πηγής. Είναι αυτό που μένει όταν η φυσική υπόσταση των όντων πεθαίνει. Για την καθαρή συνειδητότητα η ζωή είναι απλά ένας ρόλος που χρειάζεται να παίξει η ατομικευμένη ψυχή σε αυτή της την ενσάρκωση. Δεν προσκολλάτε σε γεγονότα και καταστάσεις. Η ένωση μαζί της θα έδινε την ευκαιρία στα όντα να μην ταυτίζονται με τους διάφορους ρόλους που θα καλούνταν να παίξουν. Δεν θα προσκολλούνταν στα αποτελέσματα των δράσεων τους. Η ένωση με την καθαρή συνειδητότητα θα τους έκανε ελεύθερους αφού δεν θα προσπαθούσαν να ικανοποιήσουν τα θέλω και τα δεν θέλω του ‘εγώ’.

photo from https://www.happify.com/hd/3-steps-to-overcoming-your-biggest-internal-obstacles/ 

Tuesday, 21 August 2018

Spirituality, Akashic records, the morphogenetic field and the importance of inheritance and dedication - Korina Kontaxaki


There is a very significant concept in Sanskrit; that of Paramparai. This term refers to the succession of knowledge from the Guru to the student. It is an exceptional initiation, which requires years of practice and devotion to the teacher, so that the student can come into contact, not with the superficial knowledge of each spiritual system, but with the existence of this system within the much vaster cosmic library. Then, only then, can the practices and theories have a wholistic result; only then can they sink deep within us and truly change us. Otherwise our changes will be temporary, as will our knowledge.
We live in an age where we pay a psychotherapist to help us find ourselves. And we pay a large sum so that we will not need to create a connection with our therapist. We live in an age where we pay a teacher to give us 5-6 spiritual practices, so that we can then be paid to teach them to others. And once again, we pay a high price for this knowledge so that there is no obligation and no connection once we have taken what we need. Devotion is misinterpreted as servility and gratitude for naivety.  And everything has to happen quickly otherwise it is not real.  
In this age of non-attachment and spiritual supermarkets, in the age of instant enlightenment and paid initiations, let us explore why things would never have worked this way in the past.

What our teacher, Meenakshi Devi Bhavanani writes about the spiritual chain (paramparai):

'' Recently, I have been reminded of the wonderful human realisation of Rubert Sheldrake called the ‘’morphogenetic field’’ (*a morphogenetic field is a field of thought or energy containing a certain frequency or resonance, created by living species.). I realised it is the same idea behind the paramparai as well as the akashic record. I thought about it and I realised it has explained the phenomenon of the growing fellowship occurring in the parampara after decades of work with so many of the members now in their 50’s, 60’s, 70’s who have lived a good yoga life following the innate drive to consciously evolve their spirits.
Here is a verbal meditation on the spiritual meaning of the paramparai:
The store house of memory is not the least bit private since morphogenetic fields are universally existent and continue to exist regardless of what happens to their original source. Any creature who can adopt the proper method or, figuratively speaking, knows the numbers of the combination lock, can access the secret treasure and use the information to make giants steps in evolution. These ideas can be carried further to consider what happens when many people have a similar thought. The information stored in the morphogenetic field should then be stronger and accessible over more channels. In that case one would expect it to be easier for new people to also “have” that thought or skill, insight or whatever. One aspect of this would be the creation of what Carl Jung called ‘’the collective unconscious’’.
This is not a new idea though; Doctor Rubert Sheldrake propagated this theory a few decades ago in scientific forums. The rishis called this “cosmic Mind” the Akashic record. This concept implies that like energy, thought can be neither created nor destroyed. Every thought ever “thunk” will reverberate internally in the akash, and every mind which can attune itself correctly can thus access it. Just as a properly tuned radio set can access various radio waves and turn them into sound, intelligible to the human ear, information embedded “thought forms” in the akash can be downloaded by those who understand the mechanism. Thus it is said “great minds think alike”. Of course they will, they are on the same wave length. Rishis through meditation enter this akashic record. Various mantras that were discovered were later revealed to mankind. It is said the rishis saw the mantra and then taught it to their disciples. It is also well known that “breakthroughs” in scientific concepts often occur simultaneously in places far distant from each other. Thus it stands to reason that when any individual manages to access an idea or concept or invention, that “a way is found”, a path “that many may transverse in her/his wake”. The innovation enters the field of “human heritage” and becomes part and parcel of the collective consciousness and then manifests in the cultural, social life.''
(Yogamani Kalaimamani Yogacharini MEENAKSHI DEVI BHAVANANI)

Every teacher has carved a path within the cosmic library. They have their own morphogenetic field, their own akashic records! This path contains practices, theories in a specific order and perhaps even a specific atmosphere, time and rhythm. They are tested ritualistic actions, which have already produced results for many devotees, and thus these ritualistic actions are charged with power. Regularity/repetition and rhythm allows us to tune ourselves to these cosmic records. This constant repetition however, cannot yield maximum results without our simultaneous awareness of the spiritual chain (paramparai) which leads to these cosmic records. In other words, the devotion to the teacher who showed us this path. The teacher is the path and our dedication is the map to this path and to our ultimate goal. Dedication to the teacher is the awareness of the road itself. Dedication to the teacher is the act of walking this road. Without dedication, the road is long and complex (complex due to the side effects created by the Ego)
The bad news: Real teachers are few. The Good news: Real teachers ensure that their chain grows, so that you can find their representatives everywhere!
The only thing that remains is to fight the fear of commitment, and to rid ourselves of the relentless illusion that personal development occurs miraculously and instantaneously, like a kind of epiphany of the Holy Ghost, without effort, regularity, dedication and gratitude. 



Saturday, 18 August 2018

Πνευματικότητα, ακασικά αρχεία, μορφογενετικό πεδίο και η σημασία της διαδοχής και της αφοσίωσης- Κορίνα Κονταξάκη

Υπάρχει ένας πολύ σημαντικός όρος στα σανσκριτικά που λέγεται paramparai και σημαίνει διαδοχή/κληρονομιά γνώσης από τον γκούρου στο μαθητή. Είναι μια πολύ ξεχωριστή μύηση που χρειάζεται χρόνια πρακτικής και αφοσίωσης στο δάσκαλο, για να μπορέσει ο μαθητής να έρθει σε επαφή , όχι με την επιφανειακή γνώση του κάθε πνευματικού συστήματος, αλλά με τη θέση αυτού του συστήματος στα κοσμικά αρχεία. Τότε μόνο οι πρακτικές και θεωρίες  μπορούν να έχουν ολοκληρωτικό αποτέλεσμα, τότε μόνο οι πρακτικές και θεωρίες μπαίνουν βαθιά μέσα μας και μας αλλάζουν πραγματικά. Αλλιώς οι αλλαγές μας θα είναι προσωρινές, όσο προσωρινή θα είναι και η γνώση μας.
Ζούμε σε μια εποχή που πληρώνουμε έναν ψυχοθεραπευτή για να μας βοηθήσει να βρούμε τον εαυτό μας. Και τον πληρώνουμε ακριβά έτσι ώστε να μην χρειάζεται να συνδεθούμε μαζί του. Ζούμε σε μια εποχή που πληρώνουμε έναν δάσκαλο να μας μάθει 5-6 πνευματικές πρακτικές για να μας πληρώνουν να τις μάθουμε κι εμείς αλλού. Και πάλι πληρώνουμε ακριβά την γνώση αυτή έτσι ώστε να μην υπάρχει καμία υποχρέωση και καμία σύνδεση μετά. Η αφοσίωση παρεξηγείται για δουλοπρέπεια και η ευγνωμοσύνη για αφέλεια. Και όλα πρέπει να γίνουν γρήγορα γιατί αλλιώς δεν είναι πραγματικά.
Σε αυτή την εποχή της μη-δέσμευσης και των πνευματικών σούπερ μάρκετ, στην εποχή της άμεσης φώτισης και της πληρωμένης μύησης, ας δούμε γιατί παλιά, τα πράγματα ποτέ δεν ήταν έτσι:

Τι γράφει η δασκάλα μας Meenakshi Devi Bhavanani για την πνευματική διαδοχή (paramparai)
«Πρόσφατα μου θύμισαν μια θαυμάσια ανθρώπινη συνειδητοποίηση του Rubert Sheldrake που ονομάζεται «μορφογενετικό πεδίο». Μορφογενετικό πεδίο είναι ένα πεδίο σκέψης ή ενέργειας που έχει πάρει συγκεκριμένη δονητική μορφή (πχ σκεπτομορφή), έχει συγκεκριμένο συντονισμό και έχει δημιουργηθεί από ζωντανές υπάρξεις. Συνειδητοποίησα ότι είναι η ίδια ιδέα πίσω από το paramparai (πνευματική διαδοχή) καθώς και τα ακάσικα αρχεία.
Ο χώρος της κοσμικής μνήμης (chit) δεν είναι καθόλου προσωπικός, αφού τα μορφογενετικά πεδία είναι υπαρκτά και συνεχίζουν να υπάρχουν ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει στην αρχική τους πηγή. Οποιοσδήποτε που μπορεί να υιοθετήσει τη σωστή μέθοδο ή οποιοσδήποτε γνωρίζει «τον συνδυασμό της κλειδαριάς» μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση σε κάποια πηγή πληροφοριών και να κάνει γιγάντια βήματα στην εξέλιξη του. Το μορφογενετικό πεδίο μπορεί να περιέχει και αυτό που ο Curl Junk ονομάζει το συλλογικό ασυνείδητο.
Αυτό δεν είναι καινούργια ιδέα για την φιλοσοφία της Γιόγκα, όμως ο επιστήμων Rubert Sheldrake ανακάλυψε αυτή τη θεωρία πριν από μερικές δεκαετίες. Οι αρχαίοι γιόγκις το ονομάζουν chit = κοσμική μνήμη ή ακάσικα αρχεία. Αυτή η θεωρία υποδηλώνει ότι όπως η ενέργεια, η σκέψη δεν μπορεί ούτε να δημιουργηθεί ούτε να καταστραφεί. Κάθε σκέψη θα αντηχεί εσωτερικά στο akash (διάστημα) και κάθε νους που μπορεί να συντονιστεί σωστά, μπορεί να έχει πρόσβαση σε αυτό. Ακριβώς όπως με το ραδιόφωνο μπορεί κάποιος να αποκτήσει πρόσβαση σε διάφορα ραδιοκύματα και να τα μετατρέψει σε ήχο, έτσι ενσωματωμένες πληροφορίες, "σκεπτομορφές" στο akash μπορούν να ληφθούν από όσους κατανοούν τον μηχανισμό. Ο αρχαίοι γιόγκις μέσω διαλογισμού είχαν πρόσβαση σε αυτή την κοσμική μνήμη. Επομένως, όταν κάποιο άτομο καταφέρει να αποκτήσει πρόσβαση σε μια ιδέα ή έννοια ή εφεύρεση, να "βρεθεί ένας τρόπος", ένα μονοπάτι που και άλλοι να μπορούν να έχουν πρόσβαση στο μονοπάτι αυτό. Έτσι εισέρχεται στο πεδίο της «ανθρώπινης κληρονομιάς» και γίνεται μέρος της συλλογικής συνείδησης και στη συνέχεια εκδηλώνεται στην πολιτιστική, κοινωνική ζωή.» (Yogamani Kalaimamani Yogacharini MEENAKSHI DEVI BHAVANANI)

Κάθε δάσκαλος έχει χαράξει ένα μονοπάτι μέσα στα κοσμικά αρχεία. Έχει το δικό του μορφογενετικό πεδίο, το δικό του ακασικό αρχείο! Αυτό το μονοπάτι περιέχει πρακτικές , θεωρίες σε συγκεκριμένη σειρά και ακόμα ίσως σε συγκεκριμένη ατμόσφαιρα, ώρα και ρυθμό. Είναι δοκιμασμένες ιεροτελεστικές δράσεις, που είχαν αποτέλεσμα για πολλούς αφοσιωμένους, και έτσι αυτές οι ιεροτελεστικές δράσεις απέκτησαν δύναμη. Η τακτικότητα/επανάληψη/ρυθμός των προηγουμένων από εμάς, έδωσαν δύναμη στο συγκεκριμένο μονοπάτι. Πως εμείς ωφελούμαστε από τη δύναμη αυτή; Με τη δική μας τακτικότητα/επανάληψη/ρυθμό, συντονιζόμαστε με τα κοσμικά αυτά αρχεία. Αυτή όμως συνεχόμενη επανάληψη, δεν θα μπορούμε να έχει την μέγιστη της δύναμη χωρίς την ταυτόχρονη επίγνωση μας στην πνευματική αλυσίδα (paramparai) που οδηγεί στα κοσμικά αυτά αρχεία. Δηλαδή στην αφοσίωση στον δάσκαλο που μας έδειξε το μονοπάτι αυτό. Ο δάσκαλος είναι ο δρόμος και η αφοσίωση μας είναι ο χάρτης για το δρόμο αυτό και τον τελικό στόχο. Η επίγνωση το δασκάλου είναι η επίγνωση του δρόμου. Η αφοσίωση στο δάσκαλο είναι το περπάτημα του δρόμου. Χωρίς αφοσίωση, ο δρόμος είναι μακρύς και περίπλοκος (γίνεται περίπλοκος λόγω των παρενεργειών του εγώ).  
Τα κακά νέα: οι πραγματικοί δάσκαλοι είναι λίγοι. Τα καλά νέα: οι πραγματικοί δάσκαλοι φροντίζουν να μεγαλώσει η αλυσίδα τους , έτσι μπορείς να βρεις αντιπροσώπους τους παντού!
Το μόνο που μένει, είναι να καταπολεμήσουμε το φόβο της δέσμευσης και να ξεφορτωθούμε την ακαταμάχητη ψευδαίσθηση ότι η προσωπική εξέλιξη γίνεται θαυματουργικά και άμεσα, σαν ένα είδος επιφοίτησης Αγίου Πνεύματος , χωρίς προσπάθεια, τακτικότητα, αφοσίωση και ευγνωμοσύνη.


Tuesday, 31 July 2018

Wholistic Spiritual Training – what is it?


A few words from the final WST meeting
Text transcribed and edited by Eleni Cosma

This piece of soil which I reserve,
Let it feed the earth when it returns to it.
This piece of sky marked by my presence
Let it enrich the earth for as long as I reside within this flesh,
And let it enrich the Source, as it returns to it.’’

This prayer, which brings to light our aim through the concept of ‘’The Upside-Down Tree’’ – in other words, confronting our life from the perspective of our Divine being, and not through our physical, material presence – precisely expresses our condition.

We have now reached the third year of our training, and I would like us to conduct a brief overview as we conclude this great cycle. I will read the words of your diploma which offer an appropriate deduction of our work. I would firstly like to clarify that the realization of the Self, which is the ultimate goal of the Wholistic Spiritual Training is precisely the realization of the Trinity (Soul, Consciousness, Source) for which all religions and all Masters speak. This realisation is not something which in any way prevents us from living within the constructs of society; in fact, it does the very opposite. The realization of the trinity enables us to handle life through a healthier, more pleasant and more effective way. Nobody needs to go and live in a cave!


WHOLISTIC SPIRITUAL TRAINING – FINAL DIPLOMA
This is to certify that _________
Has completed the three-year training on RAJA YOGA – WHOLISTIC SPIRITUAL TRAINING
Wholistic Spiritual Training is a life training on the eight steps of Raja Yoga that lead each person to the Self:
FIRST YEAR: PHILOSOPHY AND PRANAYAMA
Yama – social guidelines to prevent us from creating negative unconscious programming
Niyama – personal guidelines so we can deactivate negative unconscious programming
Asana – practices for a strong physical/emotional/mental body
Pranayama – ability to feel and control the vitality
Pratyahara – ability to detach from the senses and from the daily occurrences of our life
SECOND YEAR: CHAKRA
Dharana ability to concentrate
THIRD YEAR: MEDITATION                        
Dhyana – ability to concentrate without the ego (to become the concertation point)
Samadhi – complete absorption and the ability to delete deep programmings that affect our being
Now________ is ready to spread the teachings of RAJA YOGA through Wholistic Spiritual Training, either by teaching or through her own example.
*We are always One – Self. ”

In order to achieve the above, we used, aside from the eight steps of Raja Yoga (Ashtanga Yoga of Patanjali) three additional tools:
        1. Mantra
        2. Mudra
        3. Devotion (Ishwara Pranidhana) /Or our spiritual chain (paramparai). 

1.From your experience, how has repeating a set phrase with a specific vibration (mantra) contributed to your meditation, and thus indirectly to our development?
- Guides our awareness (energy) in a specific path, preventing us from losing our way.
- Focuses the mind
- Clears and fortifies our goal

2. Why do we use a specific bodily posture and precise connections of our hands/fingers (mudra)?
- Creates specific nerve connections which help to guide our energy.
- Protects the nervous system
- Strengthens the flow of the energy

3. Many of us could not have come as far as we have without their focus on something higher than themselves. This ‘’Higher’’ can be whatever the individual requires to strengthen their faith: God, Jesus, a saint, an angel, a divinity.
I would like to speak also however, for the spiritual chain (paramparai) which in our culture does not exist as such, as in the tradition of Yoga. Personally, I would not have been able to develop my own spiritual self, without the support of our spiritual chain (Swami Gitanananda paramparai).
The microcosm which we create as a group and which contributes to this energy, is of great importance. The spiritual family is much more powerful than the biological family. But we must first feed it with energy. Hierarchy is what builds this strong energy. The spiritual family and the spiritual hierarchy are very strong tools, and this chain is known in India as ‘’parambarai’’ I take energy from my teacher, who in turn takes energy from his teacher, you then take energy from me, others will take from you, and thus a great spiritual chain is formed which has incredible power. Remember, that not everyone needs to teach.The light can also be spread through our example. But we must recognize and respect the spiritual chain to which we belong.

With these tools we move forward, and will continue our development!

Let us now read a poem written by our own Eleni Cosma, as an offering to her group (you). It is relevant, as it explores the concept of the Upside-Down Tree.

Everything, everything.

And the tree, the tree is overturned
For what roots are known when they have met with clouds
While the route of birds is undisturbed...
What leaves are known when they are one with earth,
While the worms leave not a moment to rest...

Above it, around it, everything, everything moves
As if ignorant to this great disruption of being,
As if there is no inkling that the tree has stretched its roots into the boundless ocean of sky
Meeting with the mist from whence it came
And the stories it finds seep deep within as it feasts on its own true makings
While something ancient is arisen
Where earth and sky are accountable
The mother and father of this great overturn
In dialogue at last.

Yet everything, everything moves still, undisrupted by this great violation of nature
In which nature finds and loses itself
In which nature is found and lost and there is more so much more....
For once the roots have planted themselves in the embryo of their master
There is nowhere else for them to belong.
And while the leaves sink into what the roots once knew,
They bring this ancient wisdom back to its earth.

For the rhythm is beating now for those who can listen
And everything, everything knows not that it too is merely awaiting this great overturn.

And all the while the tree lies still, basking in the blessings of its glorious view
of everything,
Everything.
Everything.

Eleni Cosma, for the graduation of the First Wholistic Spiritual Training group, with Korina Kontaxaki



Δυσλειτουργίες του Εγώ – Δώρα Χριστοδούλου

Όταν η Πηγή (το όλον φως, ο Θεός) δεν άντεξε άλλο την μοναξιά χρησιμοποίησε την τεράστια ενέργεια της και έσπασε σε αμέτρητα κομμάτια...