Monday, 1 April 2019

Η Βασανιστική Διαφωνία των Αντωνύμων μέρος 2 - Κορίνα Κονταξάκη





















-Η αδυναμία συντονισμού που εύχεσαι να φέρει οργή, αλλιώς φέρνει αβάσταχτο πόνο.
-Η άπειρη αγάπη της Πηγής που τη βιώνεις μόνο όταν γίνεις Αυτό.

-Η τραυματική μονοτονία να στηρίξεις όλη την ψευδαίσθηση.
-Η γενναιόδωρη ευκαιρία να φύγεις από το σώμα νικητής.

-Ο εγωισμός που διαβάζεται καινοτομία και η καινοτομία που διαβάζεται δογματισμός.
-Ένα συνωμοτικό χαμόγελο συνεννόησης.

-Η πεισματική άγνοια, για υψηλούς λόγους επιβίωσης.
-Η στιγμή που ένα απλό μοίρασμα γονατίζει την ψευδαίσθηση του ατομισμού.

-Ο φόβος του θανάτου, που είναι κατά βάθος φόβος της ζωής.
-Η αλλαγή που φέρνει το βίωμα του προσωρινού.

-Όλα αυτά που είναι καλύτερα επειδή κάποιοι είναι μακριά....
-Όλοι εκείνοι που είναι καλύτεροι επειδή είναι κοντά.

-Η τυραννική αχρηστία της σιωπής.
-Η στιγμή εκείνη που η σιωπή αποκαλύπτει τη χρυσή της αιτία.

-Ο διαπεραστική οδύνη γιατί ακόμα μια φορά, η ουσία δεν θα γίνει αντιληπτή.
-Εκείνος ο μοναδικός που αντιλήφθηκε , αλλά δεν θα το πει ποτέ.

-Η υλική δράση που επιμένει να απορροφάται από το αόρατο.
-Η εσωτερική αδράνεια που αποκαλύπτει τη δύναμή της, αργά και σταθερά.

-Ο πόνος που φέρνει η αποτυχημένη προσπάθεια να Αγαπήσεις.
-Η σημείο εκείνο που ανακαλύπτεις την προσωπική Της φύση.

-Όλα εκείνα που νόμιζες ότι κάηκαν, αλλά είχαν προσωρινά θαφτεί.
-Το παιδί που γελά δυνατά μέσα στο στήθος, χωρίς τα μπροστινά του δόντια, ενώ νόμιζες ότι μεγάλωσες.

-Οι επιθυμίες που σε σπρώχνουν, όταν θέλεις να βιώσεις την ακινησία.
-Οι επιθυμίες που σε διατηρούν, όταν η μόνη ελπίδα φαντάζει να είναι το τέλος.

-Η στιγμή εκείνη, που ξέρεις δεν θα επαναληφθεί.
-Μια καινούρια στιγμή που θα μείνει η μοναδική.

-Το βασανιστικό δίλημμα όταν τα αντίθετα κυριαρχούν.
-Η ακατάληπτη γαλήνη όταν τα αντίθετα πεθαίνουν.

-Τα μάτια εκείνα που σε κοιτούν κτητικά και επιμένουν να το διαβάσεις «αγάπη».
-Η ευγνωμοσύνη που προσφέρει η ελευθερία.

-Ο ασύλληπτος πόνος της αδυναμίας.
-Η ακατανίκητη δύναμη του μοιράσματος.

-Τα μάτια εκείνα που δεν θα έχουν ποτέ την ίδια έκφραση- γιατί έκλεισαν για πάντα.
-Μια οικεία, ακατανίκητη έκφραση που σου θυμίζει κάτι που δεν μπορείς να θυμηθείς.

-Η φτηνότητα της μαζικής αποδοχής
-Η λυτρωτική εμπειρία της ασημαντικότητας.

-Η αποδυναμωτική επιβολή της εξάρτησης
-Η μέρα που έχει νικηθεί ολοσχερώς.

-Τα ανυπόφορα
-Τα ,αντίθετα τους, υποφερτά.

YogaMahaRish Patanjali , sutra 2.33
πρακτική Pratipaksha Bhavana (αντίθετη στάση):
“Όταν οι σκέψεις δεν είναι οι επιθυμητές, συγκεντρωνόμαστε στο αντίθετο τους»

Μέρος 1ο εδώ

Friday, 29 March 2019

«Τα Απάνθρωπα»(Δεν είναι φιλοζωική πρωτοβουλία) - Κορίνα Κονταξάκη




Το σκουλήκι σέρνεται στο πεζοδρόμιο μετά τη βροχή
Ψάχνει να φάει
Ένας περαστικός το πατάει -σκουλήκι ήταν, δεν πειράζει
Ξεχνάει πως και εκείνος για φαΐ βγήκε
στο διάλειμμα του από μια δουλειά που απεχθάνεται.

Η γάτα τρίβεται στα πόδια του σουβλατζή
Κάποιοι τη φωνάζουν Νταίζη, άλλοι Φλάφι
«Είμαι δικιά σου»
γουργουρίζει και το εννοεί
Όπως το εννοεί και στην κυρά Μαρία που την αφήνει δίπλα στο τζάκι όταν κάνει κρύο.

«Νταίζη!!Μόνο για να τρως με θες»
Μουγκρίζει ο σουβλατζής
Ξεχνάει πως έχει δεσμεύσει τη γυναίκα του να μεγαλώνει τα παιδιά του χωρίς να την ποθεί πια.
«Φλάφι! Θα πάρω σκύλο που είναι πιο πιστός» Κλαίγεται η κυρά Μαρία
Ξεχνάει πως έχει αφήσει τη μάνα της μόνη στο σπίτι , γιατί ο άντρας της δεν θέλει την πεθερά του στα πόδια του.
Ξεχνάει πως ανέχεται τις απιστίες του γιατί νομίζει ότι δεν έχει που να πάει.
Ξεχνάει πως η μάνα της έχει έξτρα δωμάτιο που μένει μια άγνωστη που την προσέχει όχι από καθήκον, αλλά από ανάγκη.

Μια μέρα ένα αυτοκίνητο λιώνει το κεφάλι της Νταίζης (ή Φλάφι)
Είναι για μισή μέρα στο δρόμο μέχρι να χάσει εντελώς το σχήμα της
Να μη φαίνεται ούτε Νταίζη, ούτε Φλάφι
Μέχρι το βράδυ η Νταίζη (ή η Φλάφι) έχει γίνει μια κοκκινόμαυρη μάζα χωρίς όνομα ή ιδιότητα
Τη νύχτα γίνεται μεζεδάκι για τους αρουραίους .
Ο σουβλατζής περνάει και τους βλέπει να τρώνε τη μάζα
Δεν αναγνωρίζει την Νταίζη (Πως θα μπορούσε)
Αλλά αηδιάζει με τους αρουραίους που καθαρίζουν το πτώμα από το δρόμο
Ξεχνάει πως κι αυτός πτώματα τρώει
Μόνο που εκείνος δεν καθαρίζει τα αποφάγια.

Οι αρουραίοι μαλώνουν για το τελευταίο κομμάτι , και βγάζουν κραυγές σαν από ανθρώπινο ολοκαύτωμα.
Ο άντρας της κυρά Μαρίας ξυπνά, κοιτάει το παράθυρο και γίνεται μάρτυρας της μάχης
Παίρνει το όπλο και πετυχαίνει έναν αρουραίο
Αύριο θα είναι ο ήρωας της γειτονίας
Ένας αρουραίος λιγότερος εξ αιτίας του!
Ξεχνά να συγκρίνει τη μάχη του αρουραίου με τη μάχη του στο γραφείο , στο μπαρ που συχνάζει, στις συναντήσεις με τη πεθερά του.
Ξεχνά να συγκρίνει τις κραυγές των τρωκτικών με τις κραυγές που βγάζει όταν χάνει η ομάδα του στο γήπεδο.

Ένας άλλος γάτος κάνει την εμφάνιση του τώρα
Αλλά δεν τον θέλουν γιατί κατουρά στις γωνίες
«Διώξτε τον - βρώμισε ο τόπος!» Εκλιπαρεί κυρία του ρετιρέ.
Δεν ξέρει κανείς το όνομα της.
Ξεχνάει πως τα συσκευασμένα κινόα που αγοράζει για την ημερήσια της πρωτεΐνη ήταν το σπίτι δεκάδων αγριόγατων πριν γίνουν καλλιέργειες
Το ξεχνάει γιατί οι άνθρωποι δεν κατουρούν στις γωνίες όταν καταβάλουν τα δάση
Κατουρούν σε βιοδιασπαζόμενες τουαλέτες
Και βρωμάνε οι τουαλέτες μέσα στα δάση, όχι όμως τα δάση.

Ο γάτος τρέχει από πίσω μια γάτα
Πρώτη φορά τη βλέπουν στη γειτονιά
Μαλώνει με τον μαύρο γάτο του διπλανού τετραγώνου
Ο ένας χτύπησε στο μάτι και ο άλλος κουτσαίνει.
«μην τους ταΐζετε για να φύγουν , δεν μας άφησαν να κοιμηθούμε από τις φωνές τους»
Συνεχίζει η κυρία του ρετιρέ
Ξεχνάει πως έχει αυπνίες, όχι από τις φωνές των γάτων που διεκδικούν τα θηλυκά,
Αλλά γιατί κανείς δεν την έχει διεκδικήσει. Και φοβάται ότι ποτέ, κανείς δεν θα το κάνει.

«Υγεία πάνω από όλα!» της λέει πολλές φορές η κυρία Κούλα – η καφετζού της γειτονιάς. Πάσχει από καρκίνο και χρειάζεται κάτι παραπάνω από τη σύνταξη της, για τις χημειοθεραπείες.
Η κυρία του ρετιρέ την επισκέπτεται κάθε βδομάδα,
με το φλυτζάνι του πρωινού της καφέ,
κρυφά,
στην τσάντα της.
Έχουν μια πολύ ωραία συνεργασία.
Η κυρία του ρετιρέ της συμπληρώνει τα λεφτά για τις χημειοθεραπείες
και η κυρία Κούλα τις δίνει ελπίδες.

Μόνο που μια μέρα δεν κατάφερε να αγοράσει τις ελπίδες της.
Αντί για την κυρία Κούλα, βρήκε ένα φέρετρο.
Πέθανε χθες το βράδυ
Την ώρα που ο μαύρος γάτος , και αυτός που κατουρά στις γωνιές
Μαχόντουσαν για την θηλυκιά.
«γι αυτό δεν μπορούσα να κοιμηθώ…» ψιθυρίζει με λυγμούς η κυρία του ρετιρέ
(Έλλη, Έλλη τη λένε τελικά, το είπε κλαίγοντας στο σουβλατζή που έτρεξε να δει τι γίνεται)

Δίπλα στο φέρετρο ο μαύρος γάτος γλύφει το τραυματισμένο του μάτι
Και αναρωτιέται
Γιατί τόσοι λυγμοί
Απλά, για ένα φέρετρο,
με ένα νεκρό σώμα μέσα.
Αναρωτιέται γιατί τόσες ψυχές μαζεύτηκαν
Γύρω από ένα σώμα που δεν έχει πια ψυχή.  

Για λίγες μέρες,
Οι αρουραίοι , οι γάτοι και τα σκουλήκια
Θα ακολουθούν τα ένστικτα τους ελεύθερα.
Γιατί οι άνθρωποι μόνο θα φοβούνται
Να ζήσουν
και να πεθάνουν
σαν την κυρία Κούλα.


Κορίνα Κονταξάκη
"Η Ψευδαίσθηση του Διαχωρισμού" 

Friday, 18 January 2019

Prana - universal energy by Maro Papamichael




Our yoga philosophy teacher, defined prana as the vital energy necessary for us to function in the physical world.  She asked us to describe how we perceive it to be  through personal experience.  Language has its limitations because it has been created by humans in order to communicate on the level of the perceived, physical world and the scientifically proven one.  We cannot arrive at a full realisation of that to which the words point to, unless we have a direct experience of it.  For example, we may acquire a lot of encyclopaedic information about an orange, but unless we taste it, we will never really realise what an orange is. Words are only signposts.  If someone points to the moon and we just look at his finger, we will miss the moon, we will think the finger is the moon and we will not know what is naturally bright vs what is naturally dark.

Our teacher used the analogy of the lamp and electricity to explain what prana is.  A lamp cannot function without electricity, but electricity is not the lamp and the lamp is not electricity.  Likewise, our physical body cannot function without prana, but our body is not prana and we are neither prana nor our physical body. Prana is used in Hindu philosophy and is the Sanskrit word for “life force” or “vital principle” constructed from “pra” meaning movement and “an” meaning constant.  Prana is the universal sea of energy that infuses and vitalizes all matter.  Every atom, molecule, and cell is an extension of prana, just as waves are extensions of the sea that lies beneath them.  Prana is also the power that flows in all living forms and performs vital functions.  This is the life-force aspect of prana which possesses an inherent intelligence enabling it to carry out the life-sustaining processes.  When the life-force flows properly, the result will be a natural state of health and vitality.  This life force has been named by other traditions as “chi” or “spirit”.

Prana could then be described as the breath of God, of the Source, being the vital energy of the one source expanding and giving life to the many.  Having as its source the “One”, we may reason that there should be a balanced and properly functioning flow of prana in all animate and inanimate matter.  The fact that we need to know how to save and recharge our prana, means that we, humans, have somehow managed to get our species off the track of this harmonious, natural and balanced state of health and vitality. What has brought about our expulsion from the paradise of a blissful and harmonious state of existence?

The term “human being” is defined as “a man, woman, or child of the species homo sapiens, distinguished from other animals by superior mental development, power to articulate speech and upright stance.”  The development of thought was the evolutionary result of our species.  The following dictum said to originate from Pythagoras is relevant : “Consciousness sleeps in minerals, dreams in plants, wakes up in animals and becomes aware of itself in humans.”  A dog may cry when it is hungry or hurt, it may stop eating when it is sick, it jumps about wagging its tail whenever it sees its owner even if they were separated only for five minutes and this behaviour is always constant. The dog doesn’t carry about a mental commentary about its life. It has no opinion about itself or its master.  It doesn’t think that it is not pretty enough, or smart enough, or unlucky, that it doesn’t deserve love. It will never hold a grudge against its master for not taking it for a walk.  It just exists through its animal consciousness, in harmony with its natural instincts.

Humans, on the other hand, instead of using their mind as a tool, begin to identify with it developing at an early age, an image of themselves through thinking, based on their appearance, abilities, family status and the circumstances experienced while growing up, losing touch with their true nature, their inner body, the invisible thread that connects them with all of nature and other humans.  The illusion of a mind made self, the ego, results in an underlying sense of lack, of dissatisfaction, of never having enough. Incessant, unnecessary thinking disconnects humans from the power that each moment can offer, by disconnecting them from their inner energy force. Thoughts proliferate causing emotions such as fear,  stress, anxiety, which diminish prana energy and disrupt its free and balanced flow, resulting in physical and mental ailments.  Humans get caught up in the vicious circle of this imbalance.  Low energy levels affect our mood and may lead to bad nutritional habits, lack of exercise and addictions in our effort to cover up the uneasiness and feeling of insufficiency.  The resulting illnesses and medication then make it difficult to achieve the ideal balanced free flow of prana.

Realisation of our true innermost nature has the power to free us from this vicious circle and make it easier for us to return to balance.  This realisation may help us to use thinking only for practical purposes, not allowing our thoughts and the conditioning of our past, to define us.  We may then be able to choose the right practices to help us free ourselves from this dysfunctional state. I am convinced, from personal experience, that good nutritional habits, physical exercise and yoga practice, play an important role in disentangling us from this imbalanced state.  Physical contact with elements like the soil and water, being in places with  fresh clean air, flowers, plants, trees, or being in the company of animals, gives me a boost of energy, a sense of tranquillity and well-being. On the contrary, excessive use of electronic devices, pathetic tv viewing, noisy surroundings and excessive talking, or listening to other people’s excessive talking, especially negative talking, drain my energy. Yoga practice and swimming, has helped me to overcome the physical and psychological discomfort and consequences of a serious health issue I had a few years ago.  

Last night, after finishing the first page of my yoga philosophy class assignment on my tablet, I pressed the wrong button and the text was deleted.  My immediate reaction was overwhelming.  I felt my body heat rising dramatically, I started to sweat, over-breathe, felt faint and dizzy and fully drained of energy. I now realise I had a small panic attack.  Then something inside, like a neutral force, took control.  I sat upright with crossed legs and started doing the full breathing we do at our yoga practice.  In a few minutes, I felt better and decided to start writing my assignment patiently again from the beginning.  What had happened was the result of alarming thoughts caused by attaching excessive importance to my assignment.  From early childhood I developed the trend of being a perfectionist, competitive and strict on myself.  The fear of failure resulted in a stressful childhood and adolescence.  This state of mind and all fears and emotions, disrupt the free flow of prana and drain the body of this energy and the result is physical discomfort and the blockage of all creative capabilities .  Attaching absolute importance, instead of a relative one, to the end result of our actions,  is the work of our ego.

I am certain that by the recognition of the dysfunctional state and workings of our mind, the realisation of our inner self and the vital and powerful force of prana inside us and around us and by adopting the practices for saving and replenishing this force,  we can have access to a life of balance and to our creative capabilities, thus being able to receive and give, that which we were destined to give and receive during the course of our present lifetime.


Maro Papamichael 17/01/19   





Η Βασανιστική Διαφωνία των Αντωνύμων μέρος 2 - Κορίνα Κονταξάκη

-Η αδυναμία συντονισμού που εύχεσαι να φέρει οργή, αλλιώς φέρνει αβάσταχτο πόνο. -Η άπειρη αγάπη...